Assepoester

Poetsen, dweilen, schrobben… en dan plots een uitnodiging voor het bal van de prins! Maar Assepoester mag niet mee. Tot er met een harde PLOF een wel héél verstrooide fee in de keuken staat. Een pompoen wordt een koets, muisjes worden paarden… maar om middernacht is alles voorbij. Een sprookje over glazen muiltjes en een dweil die van eigenaar wisselt.

Hallo lieve luisteraars en welkom bij Petra vertelt! Vandaag vertel ik een verhaal over poetsen, dweilen en… glazen schoentjes. Heb jij al eens geprobeerd om op schoenen van glas te lopen? Klinkt best gevaarlijk, hé? Luister maar snel mee naar het verhaal van Assepoester.

Er was eens een heel lief meisje. Ze woonde in een groot huis, maar ze had het niet makkelijk. Haar papa was er niet meer. En nu woonde ze bij haar strenge stiefmoeder en haar twee stiefzussen: Hortensia en Clothilde. En geloof me, die twee waren luid.

“Assepoester! Mijn thee is te koud!” “Assepoester! Waar is mijn roze jurk?!” “Assepoester! Mijn voeten doen pijn, kom ze masseren!”

Assepoester zuchtte diep. De hele dag was ze aan het vegen, aan het dweilen en aan het schrobben. Ze zat zo vaak bij de open haard de as op te ruimen, dat haar gezichtje altijd vol roet zat. Daarom noemden ze haar Assepoester.

Haar enige vriendjes waren vier kleine muisjes. Ze woonden in een gaatje achter de keukenkast. Elke avond kregen ze van Assepoester een paar kruimeltjes kaas. [piep piep piep]

Op een dag klonk er trompetgeschal in de straat. [tetteretèèè!] Een boodschapper van het paleis bracht een brief. De koning gaf een groot bal voor de prins! En iedereen was uitgenodigd.

De stiefzussen werden helemaal gek. “Een bal! Ik ga trouwen met de prins!” gilde Hortensia. “Nietes! Hij kiest mij! Ik doe mijn jurk met de paarse veren aan!” riep Clothilde. Assepoester keek hoopvol op van haar dweil. “Mag ik ook mee?”

De stiefmoeder begon hard te lachen. “Jij? Naar het paleis? In die vieze vodden? Haha! Nee hoor, meisje. Jij blijft thuis en schrobt de vloer.”

En zo gebeurde het. De stiefmoeder en de zussen vertrokken in een mooie koets. Assepoester bleef huilend achter bij de haard. “Het is ook altijd hetzelfde,” snikte ze. “Ik wil ook wel eens naar een feestje.”

Ineens vulde de keuken zich met dwarrelende sterretjes. En toen… Daar stond een oud vrouwtje met een brilletje op het puntje van haar neus.

“Niet huilen, kind,” zei het vrouwtje. “Ik ben je Goede Fee! We gaan jou eens klaarmaken voor dat feest. Waar is mijn toverstaf nu weer? Niet in mijn hoed… niet in mijn mouw… Ah! In mijn jaszak. Let op!”

De Fee liep naar de tuin en wees naar een gigantische oranje pompoen. Ze zwaaide met haar staf en riep: “Hokus pokus, pompoenpap!” [tinkelend geluid] En kijk! De pompoen werd een schitterende, gouden koets!

“Zo,” zei de Fee tevreden. “Nu nog paarden. Weet jij wat ik daarvoor nodig heb?” Ze keek over haar brilletje. “Muizen natuurlijk! Heb jij hier ergens muizen?”

Assepoester floot zachtjes. En de vier muisjes kwamen achter de kast vandaan. [piep piep] De Fee tikte ze één voor één aan met haar staf. Tik. Tik. Tik. Tik. En daar stonden vier prachtige, witte paarden.

“Hup, instappen!” zei de Fee. “Maar Fee,” zei Assepoester, “ik heb nog altijd mijn vuile schort aan.” “Oei! Helemaal vergeten!” lachte de Fee. Ze tikte Assepoester op haar hoofd. “Hokus pokus, pompoenpap!” De vodden verdwenen. Assepoester droeg de allermooiste, glinsterende baljurk die je ooit hebt gezien. En aan haar voeten? Twee sierlijke glazen muiltjes. “Prachtig,” zei de Fee. “Maar luister goed! Om twaalf uur middernacht is de betovering voorbij. Dan wordt de koets weer een pompoen, worden de paarden weer muisjes en wordt je jurk weer een vod. Zorg dat je op tijd thuis bent!”

Assepoester beloofde het. En de koets reed met een rotvaart naar het paleis. In de grote balzaal speelde de muziek. De prins danste met elk meisje uit het land. Maar hij was het beu. “Auw!” riep hij. “Dat is al de tiende keer dat iemand op mijn tenen staat!” Maar toen zwaaiden de grote deuren open. Daar stond Assepoester. Het werd muisstil in de zaal. Zelfs de stiefzussen hielden hun mond. En dat was heel bijzonder.

De prins liep meteen naar haar toe en boog diep. “Mag ik deze dans van u?” De hele avond dansten ze samen. Ze lachten, ze babbelden, en ze stond niet één keer op zijn tenen. Assepoester vergat alles om zich heen. De stiefmoeder, het poetsen… en ook de tijd! Tot de grote klok in de toren begon te slaan. [BONG… BONG… BONG…]

“Oh nee!” riep Assepoester. “Hoe laat is het?” “Middernacht,” zei de prins. “Maar waarom…” “Ik moet weg!” Assepoester rukte zich los en rende de zaal uit. [BONG… BONG…] Ze rende de grote trap van het paleis af. Maar in haar haast vloog er één glazen muiltje van haar voet! Ze had geen tijd om het op te rapen. [BONG!] Bij de laatste slag van de klok was de betovering voorbij. De jurk was weg. De koets was weg. Er lag alleen nog een dikke pompoen op straat, en vier muisjes renden piepend naar huis. [piep piep piep piep] Assepoester liep de hele weg naar huis te voet.

De volgende dag was het groot nieuws. De prins had het glazen muiltje gevonden. Hij stuurde zijn minister door het hele land. “Het meisje dat dit muiltje past, wordt de bruid van de prins!”

Toen de minister bij het huis van Assepoester aanbelde, duwden de stiefzussen elkaar bijna omver. “Ik eerst!” gilde Hortensia. Ze propte haar grote voet in het kleine muiltje. “Auw! Mijn grote teen zit klem! Duwen! Auw!” Het paste niet. Toen was Clothilde aan de beurt. Ze hield haar adem in en duwde en perste. [persgeluid] Maar met een PLOP vloog haar voet er gewoon weer uit. “Zijn er nog andere meisjes in dit huis?” vroeg de minister zuchtend. “Nee hoor,” zei de stiefmoeder snel. “Alleen de meid. Maar die telt niet mee.” Maar Assepoester stapte dapper naar voren. “Mag ik het eens proberen?” De stiefzussen lachten haar keihard uit. “Jij?! Met je roetvoeten?!”

De minister knikte. Assepoester ging zitten en stak haar voet uit. En het muiltje gleed eraan alsof het voor haar gemaakt was. Toen haalde ze rustig uit de zak van haar schort… het andere glazen muiltje.

De monden van de stiefzussen vielen open tot op de grond. Assepoester stond op, gaf haar dweil aan haar stiefmoeder en zei: “Zo. Deze mogen jullie vanaf nu zélf vasthouden.” Ze vertrok naar het paleis en trouwde met de prins. Ze leefden nog lang en gelukkig. En ze hoefde nooit meer de as op te ruimen.

En de vier muisjes? Die woonden voortaan ook in het paleis. Achter de grootste kast van allemaal. En elke avond kregen ze de lekkerste kaas van het hele land. Dat was het weer voor vandaag! Tot snel bij een nieuw verhaal van Petra vertelt!