De gelaarsde kat

Wat doe je als je erfenis geen kist vol goud is, maar... een simpele kat? 🐱 Deze kater is geen gewoon huisdier — hij draagt sjieke laarzen en smeedt een brutaal plan!

Er was eens een oude molenaar met drie zonen. Toen de oude man stierf, werd de erfenis verdeeld. De oudste kreeg de molen. De middelste kreeg de ezel. En de jongste, Jan, die kreeg… de kat. Jan zat op een steen en jammerde het uit. (Jammerend/zeurderig): "Wat een pech! Wat heb ik nu aan een kat? Mijn broers kunnen graan malen. Ze kunnen spullen vervoeren met de ezel. Maar ik? Wat moet ik met een kat? Als ik hem opeet, heb ik nog honger. En van zijn velletje kan ik net één want maken. Eén!" De kat was net zijn pootje aan het wassen. (Slurp, slurp). Hij stopte, keek Jan strak aan en zei: (Zelfverzekerde, gladde stem): "Pardon? Mij opeten? Dat lijkt me een héél slecht plan. Ik smaak naar haarballen en oude muis." Jan viel bijna van zijn steen van schrik. "Jij… jij kan praten?!" "Natuurlijk," zei de kat. "En ik kan je rijk maken. Maar dan moet je niet zeuren. Geef mij een zak en laat een paar stoere leren laarzen voor me maken. Maatje 36, graag." Jan was zo verbaasd dat hij naar de schoenmaker rende. Even later stond de kat daar. Hij trok zijn nieuwe laarzen aan. Hij stampte op de grond. (Stamp! Stamp!). Hij deed zijn kraag omhoog, zette een hoed op en zei: "Zo. Let maar op. Tijd voor actie." De kat ging naar het bos. Hij deed wat lekkere sla in zijn zak en ging voor dood liggen. Een jong, dom konijntje rook de sla. (Snuf snuf snuf). Hij hupte de zak in en… FLATS! (Klap in je handen). De kat had hem! Maar de kat at het konijn niet op. Nee, hij liep recht naar het paleis. Hij marcheerde naar binnen, maakte een diepe buiging voor de Koning en zei: "Majesteit! Een cadeau van mijn meester: De Markies van Carabas." De Koning, die dol was op cadeautjes (en op eten), riep blij: "Ooh! Wat aardig! Bedank die Markies van Rabat eh… van Carabas!" Wekenlang ging het zo door. Patrijzen, hazen… De kat bracht alles naar de Koning. De Koning werd super nieuwsgierig. "Wie is die Markies toch? Hij moet wel steenrijk zijn!" Op een dag wist de kat dat de Koning en zijn dochter – de prinses – een ritje gingen maken met de koets. De kat sleurde Jan mee naar de rivier. "Uitkleden!" riep de kat. "En spring in het water!" "Ben je gek?" riep Jan. "Het is ijskoud! Ik wil niet!" "Niet zeuren, springen!" De kat gaf hem een duwtje (Plons!) en verstopte de kleren van Jan onder een grote steen. Daar kwam de gouden koets aan! (Klak-kloppend geluid met tong). De kat begon te gillen als een keukenmeid: "HELP! HELP! MOORD EN BRAND! De Markies van Carabas verdrinkt!" De Koning stak zijn hoofd uit het raam. "Hé, dat is die gulle kat!" Meteen sprongen de wachters in het water om Jan te redden. De kat fluisterde snel tegen de Koning: "Sorry hoor, Majesteit. Maar dieven hebben de kleren van de Markies gestolen terwijl hij zwom. Nu staat hij daar in zijn blootje!" "Oei, dat kan niet," zei de Koning. Hij liet zijn lakeien een prachtig pak halen. Toen Jan dat pak aan had… Tja, kleren maken de man. Hij leek ineens op een knappe prins. De prinses keek naar hem, giechelde even, en Jan werd helemaal rood. Hij mocht in de koets! De kat rende intussen keihard vooruit. Hij kwam bij een gigantisch, donker kasteel. Daar woonde een Reus. En niet zomaar één. Dit was een Tover-Reus. En hij at het liefst bezoekers op toastjes. De kat liep dapper naar binnen. De Reus zat aan een tafel zo groot als een voetbalveld. (Zware, brommende stem): "WAT… MOET… JIJ… HIER?" De kat slikte even, maar zette zijn dapperste gezicht op. "Meneer de Reus," zei hij. "Ik hoorde een roddel. Mensen zeggen dat u kunt toveren. Maar ik geloof er niks van." De Reus begon te bulderen van het lachen. "Niks van?! Ik ben de beste tovenaar van de wereld!" "O ja?" zei de kat uitdagend. "Ik wed dat u niet in een leeuw kunt veranderen." "LET OP!" brulde de Reus. En… KABOEM! (Harde klap op tafel). Ineens stond er een gigantische leeuw in de kamer. Hij brulde zo hard (WRAAAUW!) dat de kat van schrik in de gordijnen klom. Hij trilde als een rietje! "Oké, oké! Ik geloof het! Verander maar weer terug!" POEF. De Reus stond er weer. "Haha! Was je bang, klein katje?" De kat klom naar beneden en streek zijn vacht glad. "Mwah, een beetje," loog hij. "Maar groot is makkelijk. U bent zelf al groot. Ik wed dat u zich niet in iets héél kleins kunt veranderen. Een muisje bijvoorbeeld. Dat is onmogelijk, zelfs voor u." De Reus werd rood. "ONMOGELIJK?! Voor mij is niets onmogelijk! Let op, stom beest!" De Reus begon te krimpen, te draaien en… POEF! Op de vloer zat een klein, grijs muisje. (Piep, piep). Het muisje trippelde trots rond. "Zie je wel!" piepte hij. Dat was het moment! De kat wachtte geen seconde. Hij sprong… (Boing!)… en HAP! Weg muis. Weg Reus. "Zo," zei de kat, en hij veegde zijn mond af. "Dat smaakte prima." Net op dat moment reed de koets het plein op. De kat gooide de kasteeldeuren open en riep: "Welkom, Majesteit, in het kasteel van de Markies van Carabas!" De Koning viel bijna flauw. "Is dit ook al van u, Markies?" Jan (die er nog steeds niets van snapte) knikte maar gewoon. Ze vierden groot feest in het kasteel. Er was taart, muziek en de Markies trouwde met de prinses. En ze leefden nog lang en gelukkig. Maar… hoe liep het af met de kat? Tja. Die werd een grote heer aan het hof. Hij lag de hele dag op fluwelen kussens en kreeg de beste vis. Maar soms… als het volle maan was… dan zag je hem bij het raam zitten. Met zijn laarzen aan en een ondeugende glinstering in zijn ogen. Want een kat die kan praten én tovenaars kan foppen… wie weet wat die nog allemaal van plan is? Maar dat… is weer een heel ander verhaal.