De wolf en de zeven geitjes

Mama Geit moet naar de markt. ‘Doe voor niemand open!’ zegt ze tegen haar zeven geitjes. ‘Want de wolf heeft een zware stem en zwarte poten.’ Maar de wolf is sluw… Hij eet krijt, hij gaat naar de bakker en hij gaat naar de molenaar. Tel je mee met de zeven geitjes? Een spannend en grappig sprookje van de gebroeders Grimm.

Hallo lieve luisteraars en welkom bij Petra vertelt! Kan jij al tot zeven tellen? Dan heb ik je vandaag nodig. Want in dit verhaal zijn er zeven geitjes. En één hele sluwe wolf. Luister je mee?

Er was eens een mama geit. Ze had zeven kleine geitjes. Tel je mee? Eén, twee, drie, vier, vijf, zes… en zeven! Het zevende geitje was het allerkleinste. Iedereen noemde hem gewoon: Kleintje.

Op een dag moest Mama Geit naar de markt. “Luister goed, kindjes,” zei ze. “Ik ben zo terug. Doe voor niemand de deur open! Want de wolf loopt in het bos, en de wolf is sluw. Maar je kan hem herkennen: hij heeft een zware bromstem. En zwarte poten.” “Ja, mama!” riepen de geitjes. [mèèè!] Mama Geit gaf ze alle zeven een kusje en vertrok. Het duurde niet lang of er werd geklopt.

“Doe open, kindertjes. Jullie mama is thuis, en ze heeft voor ieder wat lekkers meegebracht.”

De geitjes keken elkaar aan. “Nee!” riepen ze. “Jij bent onze mama niet! Onze mama heeft een zachte, lieve stem. Jij hebt een zware bromstem. Jij bent de wolf!” De wolf was boos. Maar hij was ook sluw. Hij liep naar de winkel en kocht een groot stuk krijt. Hij at het helemaal op. [knabbel knabbel] En weet je wat er gebeurde? Zijn stem werd hoog. Héél hoog. [hoog] “Lalalalaaa!” zong hij. Zo hoog als een operazangeres. “Perfect.” [klop klop klop] [hoog stemmetje] “Doe open, kindertjes. Jullie mama is thuis, en ze heeft voor ieder wat lekkers meegebracht.” Dat klonk al veel beter. Maar Kleintje ging op zijn buik liggen en keek onder de deur door. En wat zag hij? Een grote, zwarte poot.

“Nee!” riepen de geitjes. “Onze mama heeft geen zwarte poten! Jij bent de wolf!” De wolf stampte boos weg. Hij liep naar de bakker. “Bakker! Smeer deeg op mijn poot!” De bakker durfde niet te weigeren. [plets] Toen liep de wolf naar de molenaar. “Molenaar! Strooi bloem op mijn poot!” De molenaar beefde als een rietje. [pfff] Een grote witte wolk. En nu had de wolf een prachtige, witte poot. [klop klop klop]

“Doe open, kindertjes. Jullie mama is thuis, en ze heeft voor ieder wat lekkers meegebracht.” Kleintje keek onder de deur door. Een witte poot! “Dat is mama!” riepen de geitjes. En ze deden de deur open.

Maar het was de wolf! [GRAAAAH!] De geitjes schrokken zich een hoedje en verstopten zich zo snel ze konden. Het eerste kroop onder de tafel. Het tweede in het bed. Het derde in de kast. Het vierde onder het aanrecht. Het vijfde in de wasmand. Het zesde achter het gordijn. En het zevende, Kleintje, kroop in de grote staande klok. [tik tak, tik tak] Maar de wolf vond ze. Eén voor één. Eén, twee, drie, vier, vijf, zes… [HAP] Hij slokte ze op. In één keer. Zonder te kauwen. Alleen Kleintje vond hij niet. Die zat muisstil in de klok. [tik tak, tik tak]

Met een dikke buik waggelde de wolf naar buiten. Hij ging onder een boom liggen en viel meteen in slaap. [RONK… RONK…]

Even later kwam Mama Geit thuis. De deur stond open. De stoelen lagen omver. De kussens lagen op de grond. “Kindjes? Kindjes, waar zijn jullie?” Niemand antwoordde. Tot er een klein stemmetje uit de klok klonk. “Mama! Ik zit hier!” Het was Kleintje. Hij vertelde alles. Over het krijt. Over de witte poot. En over de wolf, die zijn broertjes en zusjes had opgeslokt.

Mama Geit liep naar buiten. Daar lag de wolf te snurken. [RONK] Ze zag zijn dikke buik. En die buik… bewoog! Er wiebelde iets. Er woelde iets. [zacht: mèè… mèè…] “Ze leven nog!” fluisterde Mama Geit. “Kleintje, haal snel een schaar, een naald en een draad.” Knip, knip, knip. Daar sprong het eerste geitje eruit. En het tweede. En het derde. Tel je mee? Vier… vijf… zes! Allemaal gezond en wel. Want die gulzige wolf had ze heel doorgeslikt. “Snel,” fluisterde Mama Geit. “Haal stenen!” De geitjes renden heen en weer en vulden de buik van de wolf met dikke, zware stenen. En Mama Geit naaide hem weer dicht. Zo zachtjes dat hij niets merkte. Daarna verstopten ze zich allemaal achter de boom. Toen de wolf wakker werd, had hij een vreselijke dorst. “Pfff… Wat rommelt en bommelt er in mijn buik? Ik dacht dat ik zes geitjes had gegeten. Maar het voelt alsof ik een zak stenen heb ingeslikt!”

Hij waggelde naar de waterput. En bij elke stap rammelde zijn buik. [rammel… rammel…] Hij boog zich over de put om te drinken. En toen… trokken die zware stenen hem naar voren. [PLONS!] Recht in het water!

De wolf spartelde en proestte. “Help! Ik ben veel te zwaar!” Met zijn laatste krachten klauterde hij eruit. Kletsnat. Hij waggelde zo snel hij kon het bos in. Rammel, rammel, rammel. Zo ver weg dat hij nooit meer terugkwam. De geitjes dansten met Mama Geit rond de put en zongen: “De wolf is weg! De wolf is weg! De wolf is weg!”

En Kleintje? Die mocht voortaan altijd in de grote klok verstoppertje spelen. Dus als jij ooit een staande klok ziet… klop dan maar eens zachtjes aan. Je weet nooit wie erin zit.