🎈 Fien en het eigenwijze wolkje

☁️ Fien is wolkenherder. Elke dag fluit ze haar kudde wolken naar de juiste plek. Maar Wolkje, het kleinste wolkje van allemaal, wil niet regenen. Hij wil spelen! En hij zweeft recht op de gevaarlijke Windpieken af… Hoe krijgt Fien hem terug? Een vrolijk verhaal over spelen, luisteren en een boer die tegen zijn rapen praat.

Hallo lieve luisteraars en welkom bij Petra vertelt! Kijk eens naar buiten. Zie je wolken? Weet jij wie al die wolken de weg wijst? Dat is Fien. Fien is wolkenherder.

Weet je hoe je wolken roept? Met een fluitje. Probeer maar eens mee te fluiten. [fluitje] Zo! Elke ochtend klimt Fien op haar vliegende bezem en fluit op haar fluitje. [fluitje] Meteen komt haar kudde aangedreven: twaalf dikke, donzige schapenwolken. Fien kent ze allemaal bij naam. Daar heb je Pluis. En Watje. En Dikkertje, die altijd een beetje achterblijft omdat hij zo zwaar is.

Fien brengt ze naar de plekken waar regen nodig is. Een beetje regen op de tulpen. Een beetje regen op het bos. En geen regen op de kermis, natuurlijk. Daar zorgt Fien wel voor. Fien houdt van al haar wolken. Maar ze heeft één lievelingetje. Een piepklein, sneeuwwit wolkje. Ze noemt hem gewoon Wolkje. Wolkje is de snelste van de kudde. En de eigenwijste.

Vandaag moeten de wolken naar de rapenvelden van Boer Bavo. Het heeft al drie weken niet geregend, en de rapen hangen slap in de grond. Boer Bavo staat al te wachten, met zijn handen in zijn zij. “Het werd tijd!” bromt hij naar boven. Dan buigt hij zich naar zijn rapen en zegt heel zacht: “Rustig maar, mijn schatjes. Daar is de regen. Niet huilen, Rosalie.” Rosalie is zijn lievelingsraap.

De twaalf schapenwolken worden mooi grijs en laten een zacht regentje vallen. [zachte regen] Allemaal. Behalve Wolkje. Wolkje ziet een zwerm vogeltjes voorbij vliegen. En hij roept: “Nee-nee-nee! Ik wil spelen!” En weg is hij. [zoef]

Fien zet haar fluitje aan haar mond. [fluitje] “Wolkje, Wolkje, kom maar hier!” Maar Wolkje speelt tikkertje met de vogels. Hij duikt omhoog en omlaag en lacht. “Nee-nee-nee! Ik wil spelen!”

Van beneden klinkt een boze stem. “Hé daarboven! Er ontbreekt er nog eentje! Rosalie heeft nog dorst!” Dat is Boer Bavo.

Fien kijkt ongerust. Want Wolkje drijft recht naar de Windpieken. Dat zijn hoge, scherpe bergen waar de wind zo hard blaast, dat een klein wolkje in honderd stukjes kan waaien. [huilende wind]

Fien vliegt hem achterna. Ze pakt haar lasso, gemaakt van glinsterende manestralen. Ze zwaait hem rond boven haar hoofd. [zwiep zwiep] “Wolkje, Wolkje, kom maar hier!” Ze gooit. Maar net op dat moment blaast er een windvlaag. [woesj] De lasso mist Wolkje op een haar.

“Nee-nee-nee!” giechelt Wolkje. “Ik wil spelen!”

De wind wordt steeds sterker. [huilende wind] Wolkje is nu al heel dicht bij de Windpieken. Er waaien al plukjes van hem af, als watten uit een kussen. Maar Wolkje merkt het niet eens. Fien houdt haar bezem stil en denkt na. Roepen helpt niet. Vangen helpt niet. Wat wil Wolkje eigenlijk? Hij wil spelen. Hij wil gewoon… spelen.

Dan krijgt Fien een idee. Ze vliegt vlak naast Wolkje en tikt hem zachtjes aan. [tik] “Tikkertje!” roept ze. “Jij bent ’m!”

En Fien vliegt weg. Snel. Weg van de Windpieken, terug naar de rapenvelden. Wolkje kijkt verbaasd. Fien die tikkertje speelt? Dat heeft hij nog nooit meegemaakt! “Ik krijg je wel!” roept hij. En hij vliegt haar achterna, zo snel als hij kan. Weg van de scherpe bergen, weg van de huilende wind.

Boven het veld van Boer Bavo laat Fien zich tikken. [tik] “Hebbes!” juicht Wolkje. “Hebbes,” lacht Fien. “En nu… zullen we samen iets leuks doen voor Boer Bavo?” Wolkje kijkt naar beneden. Daar staan de rapen. Een beetje slap. Een beetje dorstig. En Boer Bavo staat erbij met een gieter, die al lang leeg is.

“Oké,” zegt Wolkje. En hij wordt grijs, en dik, en nóg dikker. En dan laat hij de allerzachtste, allerfijnste regenbui van het hele jaar vallen. [zachte regen] Precies genoeg. Niet te veel, niet te weinig.

De rapen gaan recht staan. Boer Bavo kijkt omhoog. En voor het eerst in heel lang… glimlacht hij. “Dank je wel, kleine wolk.” Wolkje komt tegen Fien aan drijven. Hij is nu klein en lichtgrijs, en een beetje moe. “Fien?” vraagt hij zacht. “Mag ik morgen weer spelen?” Fien aait over zijn donzige wolkenkop. “Natuurlijk. Eerst regenen. Dan spelen.” “Eerst regenen, dan spelen,” herhaalt Wolkje. En hij geeuwt een klein wolkengeeuwtje.

Sindsdien regent Wolkje altijd eerst. En daarna speelt hij tikkertje met Fien. Meestal wint hij. En Boer Bavo? Die kweekt dat jaar de grootste raap van het hele land. Hij geeft hem een naam. Hij noemt hem… Wolkje.

Dat was het weer voor vandaag! Tot snel bij een nieuw verhaal van Petra vertelt!