Hans en Grietje

Hans en Grietje verdwalen in het donkere bos. Plots ruiken ze iets heerlijks: een huisje van peperkoek, met een dak van chocolade en ramen van suiker! Maar wie woont daar? Knibbel, knabbel, knuisje… Een sprookje van de gebroeders Grimm over twee slimme kinderen en een heks die niet zo goed ziet.

Hallo lieve luisteraars en welkom bij Petra vertelt! Tijd voor een griezelverhaal. Maar geen zorgen… niet té griezelig. Kruip lekker onder je deken en luister mee naar Hans en Grietje.

Aan de rand van een groot, donker bos woonde een houthakker met zijn twee kinderen: Hans en Grietje. Hans was de oudste. Hij was stoer, en dat zei hij ook graag. Grietje was de jongste. Zij zei niet zoveel. Maar ze dacht wel heel veel na.

Op een herfstdag gingen de kinderen met hun papa mee het bos in. Papa moest hout hakken. [tok… tok… tok…] “Blijf in de buurt,” zei hij. “Het bos is groot, en ’s avonds wordt het snel donker.”

Hans had een stuk brood in zijn zak, voor onderweg. En Grietje had een mandje voor bramen. “Kijk!” riep Grietje. “Daar hangen de dikste bramen van het hele bos!” Ze plukten er één. En nog één. En daar verderop nog één. En nog een beetje verder… Tot Hans opkeek. Het getok van papa’s bijl was weg. Het was stil. Heel stil. [wind door de bomen]

“Waar is papa?” fluisterde Grietje. “Geen probleem,” zei Hans stoer. “Ik heb de hele weg broodkruimels gestrooid. Daarmee vinden we zo de weg terug.” Dat had hij ooit eens in een sprookje gehoord. Maar toen ze omkeken, zagen ze geen kruimel meer. Alleen een paar dikke merels die heel tevreden zaten te smakken. [vogels tjilpen] “Bedankt voor het ontbijt!” leken ze te zeggen. De zon zakte achter de bomen. Het werd donker. Een uil riep. [oehoe… oehoe…] Ergens kraakte een tak. [krak] Hans pakte de hand van zijn zus. “Ik ben niet bang, hoor,” zei hij. “Maar jij mag mijn hand vasthouden. Voor jou.”

Ze liepen en ze liepen. Tot Grietje plots bleef staan. Ze snoof. “Ruik jij dat ook?” Het rook naar koekjes. Naar warme chocolade. Naar suikerspin! Tussen de bomen stond een huisje. Maar niet zomaar een huisje. De muren waren van peperkoek. Het dak was van chocolade. De ramen waren van doorzichtige suiker. En de deurklink? Een grote, rode lolly.

Hans had zo’n honger dat hij geen seconde twijfelde. Hij brak een stuk van de dakgoot af. [krak] Grietje likte aan een raam. [slurp] “Mmmm!” Maar toen klonk er een stem uit het huisje. Een krakende stem. [krakerig] “Knibbel, knabbel, knuisje, wie knabbelt er aan mijn huisje?” Grietje dacht snel na en riep: “Het is de wind, het is de wind, het hemelse kind!” Even was het stil. Hans nam nog een hap. [krak] [krakerig] “Knibbel, knabbel, knuisje, wie knabbelt er aan mijn huisje?” “Het is de wind, het is de wind, het hemelse kind!”

Toen ging de deur open. [piiieeep] Daar stond een oud vrouwtje. Ze leunde op een kromme stok en droeg een bril met glazen zo dik als de bodem van een fles. Ze glimlachte. Té breed. [zoetsappig] “Och, lieve schatjes,” zei ze. “Jullie hebben vast honger. Kom toch binnen. Er zijn pannenkoeken met suiker. En warme melk met honing.”

Hans liep meteen naar binnen. Grietje twijfelde even… maar pannenkoeken… Ze aten tot hun buikjes rond waren. En toen kropen ze in twee zachte bedjes en vielen in slaap.

Maar dat oude vrouwtje was helemaal geen lief vrouwtje. Het was een heks. En haar huisje van snoep? Dat was een val. Om kinderen te lokken. Zonder haar bril zag de heks geen hand voor ogen. En ze was haar bril altijd kwijt. Maar ruiken, dat kon ze als de beste speurhond. Ze snuffelde aan de slapende kinderen. [snuif snuif] “Hihihi,” giechelde ze. “Die jongen ziet er lekker uit. Maar hij is nog veel te mager.” De volgende ochtend greep ze Hans met haar benige vingers en duwde hem in een kooi. [klik] “Jij blijft hier, mannetje. Jij gaat eten tot je zo rond bent als een pompoen. En dan… dan gaat er iets heel lekkers in mijn grote ketel. Hihihi!”

En tegen Grietje krijste ze: “En jij! Aan het werk! Water halen, vegen, en koken voor je broer!” Elke dag kookte Grietje de lekkerste dingen voor Hans: pannenkoeken, frietjes, chocoladepap. En elke ochtend schuifelde de heks naar de kooi. “Steek je vinger eens naar buiten, jongen. Eens voelen of je al dik genoeg bent.” Maar Grietje had een plan. Ze gaf Hans stiekem een klein kippenbotje van de soep. En Hans stak… het botje door de tralies.

De heks voelde eraan met haar benige vingers. “Hm. Nog altijd vel over been,” bromde ze. “Eten, jongen!” De tweede dag: het botje. “Nóg altijd mager?! Hoe kan dat nu?” De derde dag: het botje. “Wat is dat met jou?! Het is precies of ik aan een kippenpootje voel!”

Toen was het geduld van de heks op. “Gedaan met wachten! Dik of mager, vandaag gaat hij in de ketel! Meisje, steek het vuur aan!”

Grietje deed wat de heks vroeg. Het water in de grote ketel begon te pruttelen, en er kwam een dikke wolk stoom uit. De bril van de heks besloeg helemaal. “Bah, ik zie niks,” mopperde ze. Ze zette haar bril af, legde hem op tafel, en schuifelde naar de kooi. Dat was het moment. Grietje pakte de bril van tafel en liet hem in de zak van haar schort glijden. Heel stilletjes.

De heks deed de kooi open. [kriiiep] “Kom maar, mannetje…” Ze tastte rond. “Waar zit je? En waar… waar is mijn bril? Ik zie geen steek!” Ondertussen sloop Hans op zijn tenen naar buiten, langs de heks, die niets zag. “Mevrouw de heks,” zei Grietje met een klein stemmetje, “ik denk dat uw bril in de kooi gevallen is. Helemaal achteraan.”

De heks kroop op handen en voeten de kooi in. “Mijn bril… mijn bril…” Ze tastte rond in het stro. Grietje gooide de deur dicht. En Hans draaide de sleutel om. “Laat me eruit!” krijste de heks. “Laat me eruit, vervelende kinderen!”

Maar Hans en Grietje waren al buiten. Ze renden het bos in, zo hard ze konden. En weet je wat ze daar hoorden, tussen de bomen? Een stem die riep: “Haaaans! Grieeetje!” Het was papa, met een lantaarn. Hij had de hele nacht naar hen gezocht.

Wat waren ze blij. Papa tilde ze allebei tegelijk op en droeg ze naar huis. En die avond aten ze pannenkoeken. Maar dan wel thuis.

En de heks? Die zit misschien nog altijd in haar kooi. Haar bril heeft ze nooit teruggevonden. Want die zit… in de schortzak van Grietje.

Dus als je dit jaar met Halloween langs de deuren gaat voor snoep… en je ziet een huisje van peperkoek… Knabbel er dan maar niet aan. Je weet maar nooit.