Herandel #4: De grote drakenrace

De jonge elfen in Herandel doen mee aan een spannende drakenrace! Het team leert dat plezier en vriendschap belangrijker zijn dan winnen!

Hallo iedereen en welkom bij een nieuw avontuur van Petra vertelt! Vandaag is het een drukte van jewelste op het Drakenplein in Herandel. Drakenmeester Aidan heeft voor alle jonge elfen en hun draken een spannende vliegwedstrijd georganiseerd: een race door reusachtige, zwevende hoepels van liaan! Erin, Oris, Nala en Rover staan te popelen om te beginnen. Rover stoot speels met zijn snuit tegen Oris. "Klaar om te winnen, maatje?" gromt hij vrolijk. "Natuurlijk!" lacht Oris. "Niemand is zo snel als wij!" Erin kijkt lachend toe, maar haar aandacht wordt getrokken door een ander duo een eindje verderop. Het is de elf Elara, die altijd alles perfect volgens de regels wil doen. Ze staat naast haar draak, een grote, zilverkleurige draak genaamd Nimbus. Nimbus is een beetje een dromer en kijkt met grote ogen naar een vlinder die voorbij fladdert. Elara tikt ongeduldig op zijn poot. "Nimbus, opletten! Ik heb de ideale vliegroute door alle hoepels uitgestippeld. Als je precies doet wat ik zeg, kunnen we niet verliezen." Nimbus gromt zachtjes en gaapt. [een luide, lome geeuw] Drakenmeester Aidan blaast op zijn hoorn. (LUIDE TOETER!) De race is begonnen! Nala schiet als een gouden pijl vooruit, met Erin die de weg wijst. Rover en Oris volgen kort daarna, lachend terwijl ze door de eerste hoepels duiken. Ze zijn een geweldig team! Maar dan horen ze achter zich een hoop gerommel en een gefrustreerde kreet. "Naar links, Nimbus! LINKS! Nee, dat is rechts! Oh, stop met wiebelen!" Het is Elara. Zij en Nimbus bakken er niets van. Nimbus probeert door een hoepel te vliegen, maar blijft met zijn vleugel haken. (KRAK!) Dan probeert hij achteruit te vliegen, wat natuurlijk helemaal niet lukt. [verward drakengebrul] Ze tollen als een blad in de wind en vliegen nu de compleet verkeerde kant op, recht op de gevaarlijke Wirwarstruiken af! Dat zijn dichte struiken met venijnige doornen! "Oh nee!" roept Erin. Ze ziet meteen wat er misgaat. "Elara geeft te veel bevelen! Nimbus raakt helemaal in de war!" "We moeten ze helpen!" roept Oris. Zonder aarzelen geeft hij Rover een teken. Ze laten de race voor wat het is en vliegen naar het stuntelende duo. Nala en Erin zijn vlak achter hen. "Elara, rustig!" roept Oris als ze dichterbij komen. "Geef Nimbus even geen bevelen meer!" Maar Elara is in paniek. "Hij luistert niet! We storten neer!" De Wirwarstruiken komen akelig dichtbij. Nala, die razendsnel is, vliegt voor Nimbus uit en probeert hem met haar lichaam een andere kant op te duwen, maar de grote draak is te zwaar en te verward. Dan krijgt Rover een idee. Zijn ogen twinkelen. Hij vliegt naast de snuit van Nimbus en roept op een speelse toon: "Hé, Nimbus! Ik weet zeker dat jij geen echte vuurbal kunt maken!" Nimbus stopt met tollen en kijkt Rover verbaasd aan. Een vuurbal maken? Dat was niet een van Elara's bevelen. Dat klonk als een spelletje! "Tuurlijk wel!" gromt Nimbus. "Niet waar!" daagt Rover hem uit. "Laat maar eens zien! Maar dan wel die kant op," en hij knikt met zijn kop weg van de struiken, naar een open stuk in de lucht. Nimbus vergeet de race, de hoepels en de bevelen van Elara compleet. Hij spant zijn spieren, haalt diep adem en met een machtige (PFFWOOOSSHH!) spuwt hij een kleine, maar indrukwekkende vuurbal de lucht in. "Wauw!" roept Rover. "Dat was een goeie! Maar kun je het ook terwijl je een looping maakt?" En zo, door er een spel van te maken, lokt Rover de grote, zilveren draak weg van de gevaarlijke struiken. Nimbus volgt hem nu vrolijk, helemaal vergeten dat hij in de war was. Elara, die zich stevig vasthoudt, kijkt met open mond hoe haar draak plotseling wél perfect vliegt. Veilig landen ze even later allemaal op een open plek in het bos. Elara glijdt van Nimbus' rug, een beetje duizelig. Ze kijkt naar Oris en Rover. "Hoe... hoe heb je dat gedaan?" Oris glimlacht. "Soms moet je niet te veel nadenken, Elara. Soms moet je gewoon een beetje spelen." Elara kijkt naar haar draak, die nu een complimenteus kopje krijgt van Rover. Voor het eerst geeft ze Nimbus een zacht klopje op zijn neus. "Goed gedaan, Nimbus," fluistert ze. De race hebben ze misschien niet gewonnen, maar ze hebben wel geleerd hoe ze een echt team kunnen zijn. En dat, zo zei Drakenmeester Aidan later, is veel meer waard dan welke medaille dan ook.