Het geheim van de verdwenen pompoenen

Op Halloween verdwijnt er elke nacht een pompoen uit het straatje van Noor. Een spoor van pitten, een flard wit laken en een lichtje op de zolder van het oude huis… Samen met opa Jef en haar zaklamp gaat Noor op onderzoek. Een griezelig, maar vooral grappig Halloween-mysterie. Wie zit erachter?

Hallo lieve luisteraars en welkom bij Petra vertelt! Vandaag is het een griezelverhaal. Maar geen schrik: alleen een héél klein beetje griezelig. Pak je zaklamp maar vast… want vandaag lossen we samen een mysterie op.

In het straatje van Noor stonden op Halloween altijd pompoenen. Op elke vensterbank en op elk trapje grijnsde er eentje. Met een driehoekje als neus, een scheve mond en een kaarsje vanbinnen.

Maar dit jaar was er iets vreemds aan de hand. De eerste ochtend stond buurvrouw Mia op de stoep, met haar handen in haar haar. “Mijn pompoen is weg! Mijn mooiste pompoen ooit! Hij had zelfs wimpers!” De tweede ochtend was de pompoen van de bakker weg. En de derde ochtend… die van Noor zelf. [zucht]

Noor liep naar opa Jef. Opa woonde in het huisje ernaast en zat zoals altijd op zijn bankje voor de deur, met een kop koffie. “Opa, iemand pikt alle pompoenen.” “Ach,” bromde opa Jef. “Misschien maakt iemand soep. Of zo’n pompoen-latte. Dat drinken ze tegenwoordig, koffie met pompoen. Wat een tijd.” “Opa! Het is een mysterie. En ik ga het oplossen. Vanavond nog.” Opa zuchtte. “Dan ga ik mee. Iemand moet je zaklamp vasthouden als je bang wordt.” “Ik word niet bang.” “Ik bedoelde eigenlijk mezelf.” Noor maakte haar speurtas klaar. Een zaklamp. Een vergrootglas. Een notitieboekje met een potlood. En een koek, voor als het lang zou duren. Opa nam ook iets mee: een sjaal, een muts, nog een sjaal en een thermos koffie. “Je weet maar nooit,” zei hij. Die avond zette Noor een gloednieuwe pompoen op haar trapje. Het kaarsje brandde. Toen kroop ze samen met opa achter de haag. En ze wachtten. En ze wachtten. Opa’s knieën kraakten. [krak]

In de verte sloeg de kerkklok middernacht. [BONG… BONG… BONG…] Plots waaide er een ijskoude wind door het straatje. [Oeoeoe…] Het kaarsje flakkerde. “Oeoeoe…” fluisterde opa. “Dat was de wind. Zeker weten. …Toch?” En toen gebeurde het. De pompoen kwam los van het trapje. Hij zweefde. Héél langzaam, een beetje wiebelig, de straat uit. Noor hield haar adem in. “Kom mee, opa!”

Vlak achter de hoek lag er iets op de stoep. Noor deed haar zaklamp aan. [klik] Pompoenpitten! Een heel spoor, tot aan de heuvel. “Klik!” zei Noor. “Een speurneus vindt álles.” “Misschien een eekhoorn met een gat in zijn zak,” mompelde opa. Het spoor van pitten liep de heuvel op, tot aan het oude huis. Daar woonde al jaren niemand meer. Het hek piepte in de wind. [iiieeek] Weer die koude wind. [Oeoeoe…] “Oeoeoe…” bibberde opa. “Dat was de wind. Zeker weten. …Toch?”

Aan het hek hing iets wits. Noor scheen erop. [klik] Een flard van een laken. Het was ijskoud. En het rook naar wasverzachter. “Klik!” zei Noor. “Een speurneus vindt álles.” “Een laken,” zei opa. “Wie hangt er nu zijn was buiten om middernacht?” Noor keek omhoog. Helemaal bovenaan, in het zolderraampje, brandden lichtjes. Een, twee, drie… vijf pompoengezichten. Ze grijnsden naar buiten. En daartussen bewoog iets wits. Noor scheen met haar zaklamp naar boven. [klik] “Klik! Een speurneus vindt álles.” Een laatste keer waaide de wind. [Oeoeoe…] “Oeoeoe…” zei opa heel zacht. “Dat was… nee. Dat was níét de wind.” De voordeur stond op een kier. Noor en opa slopen de trap op. [kraak… kraak… kraak] “Mijn knieën kraken harder dan die trap,” fluisterde opa. Boven op de zolder stonden alle pompoenen in een kring. De pompoen van buurvrouw Mia, met wimpers. De pompoen van de bakker. De pompoen van Noor. En in het midden, onder een dekentje, zat iets kleins en wits. Het trilde als een puddinkje. “Boe?” zei het. Héél zacht. Noor scheen er recht op. [klik] “Au! Niet in mijn ogen!” piepte het witte ding. “Ik ben Floep. Ik ben een spook. Een echt spook. Maar…” Floep kroop nog dieper onder zijn dekentje. “…ik ben bang in het donker.” Opa’s mond viel open. “Een spook dat bang is in het donker?” “Op deze zolder kraakt alles,” piepte Floep. “En het is hier zo stil. Maar de pompoenen lachen naar mij. Dan voel ik me niet alleen.” Hij snufte. “Ik ga ze terugbrengen. Echt waar. Na Halloween.” Noor ging naast hem zitten. “Ik slaap ook met een nachtlampje,” zei ze. “Maar waarom vroeg je het niet gewoon?” “Omdat iedereen gilt als een spook iets vraagt.” Opa knikte ernstig. “Dat is een probleem in jouw vak, ja.” Noor dacht na. Toen kreeg ze een idee. Een héél goed idee. Ze fluisterde het in het oor van Floep. Nu ja, waar zijn oor ongeveer moest zitten. Floep klapte in zijn handjes. Het klonk als twee zakdoekjes die tegen elkaar slaan. [flap flap] De volgende ochtend stond buurvrouw Mia weer op de stoep. Maar nu met een glimlach. Haar pompoen stond terug op het trapje, met wimpers en al. Ernaast lag een briefje, in bibberige letters: ‘Sorry. En dank je wel om te lenen. Floep.’ Bij de bakker lag hetzelfde briefje. En bij Noor ook. En die avond? Toen liep het hele straatje de heuvel op, met een pompoen. Een extra pompoen, speciaal voor Floep. Noor gaf er ook haar oude nachtlampje bij, in de vorm van een maantje.

Sindsdien brandt er op Halloween een heel rijtje pompoenen achter het zolderraampje van het oude huis. En als je goed kijkt, zie je ertussen een klein wit spookje. Het is niet meer bang. Het zwaait.

En opa Jef? Die dronk dat jaar zijn allereerste pompoen-latte. Hij vond het… niet slecht. Maar zeg het tegen niemand.

Dat was het weer voor vandaag! Fijne Halloween, en tot snel bij een nieuw verhaal van Petra vertelt!