Het lelijke eendje

Het beroemde sprookje van Hans Christian Andersen over een eendje dat nergens bij lijkt te horen. Een hartverwarmend verhaal over jezelf zijn. 🦢

Welkom bij Petra Vertelt! Vandaag vertel ik het verhaal van ‘Het Lelijke Eendje’ van de beroemde Deense schrijver Hans Christian Andersen. Het was een prachtige, warme zomer in het riet aan de rand van een grote vijver. Moeder Eend lag te broeden op haar eieren. (Zacht gekwaak en getrippel). Eindelijk kraakten de eitjes! Eén voor één kwamen de schattige, gele eendjes tevoorschijn. Maar er was één ei dat groter was dan de rest, een vreemd, grijs ei. Iedereen lachte erom. Na lang wachten, barstte ook dat ei open. En er kroop een groot, grijs, lomp eendje uit. "Wat een raar ding!" snaterden de andere eendjes. "Hij is zo groot en hij is zo grijs! Wat een lelijkerd!" Moeder Eend keek bezorgd. "Hij is wat groot uitgevallen," dacht ze, "maar hij zal goed kunnen zwemmen." Maar het lelijke eendje werd overal gepest. Zelfs de kalkoenen van de boerderij pikten hem. "Ga weg!" schreeuwden ze. "Jij hoort hier niet! Je bent te lelijk!" Het arme eendje was zo ongelukkig. Hij probeerde weg te lopen van iedereen. Op een dag besloot het lelijke eendje: "Ik ga hier weg! Niemand wil mij hebben." Hij rende zo hard hij kon, weg van de boerderij en de vijver, en zocht een schuilplaats in het grote, wilde moeras. (Droevig getjilp). Hij kwam terecht bij twee wilde ganzen. Die waren niet gemeen, maar ze werden al snel weggeschoten door jagers. [SCHIET GELUID] Het eendje was doodsbang en verstopte zich de hele nacht. Toen het winter werd, had het eendje het verschrikkelijk koud. Hij had bijna geen eten en de vijver was helemaal bevroren. Hij rilde en was zo zwak dat hij vastvroor in het ijs! [Krakend ijs] Gelukkig kwam er een boer langs die hem redde en hem meenam naar huis. Maar in het huis van de boer werd hij ook niet gelukkig. De kinderen waren te ruw en het eendje vloog uit angst de deur weer uit, het koude, witte landschap in. De hele winter bracht hij alleen door, rillend van de kou in het riet. Hij dacht dat hij nooit meer gelukkig zou zijn. Eindelijk kwam de lente! De zon scheen warm en de vogels zongen vrolijk. (Vrolijk vogelgezang). Het lelijke eendje voelde zich weer sterk en vloog voor het eerst echt hoog de lucht in. Toen hij neerkwam bij een mooie, rustige vijver, zag hij in het water zijn eigen spiegelbeeld. Maar hij zag geen lelijk, grijs eendje! Hij zag een prachtige, witte vogel. Hij keek om zich heen, en zag een hele familie van die schitterende vogels zwemmen. "Wat zijn jullie toch mooi," dacht hij. En hij boog zijn kopje uit schaamte. Maar de prachtige vogels zwommen naar hem toe. Het waren zwanen! (Zacht gekwetter). "Kom bij ons," riep de grootste zwaan. "Jij bent een van ons! Je bent de mooiste van allemaal!" Het eendje keek nog eens in het water. En ja! Hij was geen lelijk eendje. Hij was een prachtige, jonge zwaan! Al die tijd was hij niet minder geweest dan de rest; hij hoorde gewoon op een andere plek. De zwanen verwelkomden hem in hun familie, en hij zwom voor het eerst in zijn leven rond met een hart vol vreugde. [Machtig zwanengeluid] Vanaf die dag leefde de jonge zwaan gelukkig en trots, en hij dacht nooit meer aan de dagen dat hij het lelijke eendje was. En zo zie je maar, lieve luisteraars, je hoeft je nooit zorgen te maken als je anders bent. Binnenin zit altijd iets moois verborgen, en je zal je plekje vinden waar je echt thuishoort. Want je bent perfect zoals je bent!