Kapitein Toon en het lied van de zee

De boot van Kapitein Toon heeft 64 raampjes. Die gaan gloeien als de zee zingt. Maar op een dag wordt de zee helemaal stil. De raampjes worden grijs, de vissen zijn weg en meeuw Gijs heeft honger. Wat is er aan de hand? Een rustig verhaal om bij in te slapen, over een oud zeemanslied en een walvisje dat zijn stem kwijt is.

Hallo lieve luisteraars en welkom bij Petra vertelt! Vandaag gaan we varen. Op een boot. Een héél bijzondere boot. Doe je ogen maar even dicht… en luister.

Er was eens een donkergroene vissersboot. Ze heette De Groene Zeester. En ze had vierenzestig raampjes. Op De Groene Zeester woonde Kapitein Toon, een oude zeeman met een baard zo wit als het schuim op de golven. En op de mast woonde Gijs. Gijs was een meeuw. Een héél hongerige meeuw.

Kapitein Toon had een geheim. De zee kon zingen. Elke vis, elke krab en elke kwal zong zijn eigen liedje. En als De Groene Zeester die liedjes hoorde, dan begonnen haar vierenzestig raampjes te gloeien. Geel, als kleine lampjes.

Een vrolijk liedje? Dan gloeiden de raampjes geel. Een slaapliedje van de schelpen? Dan gloeiden ze zachtroze. En als de dolfijnen zongen, dan flikkerden ze in alle kleuren tegelijk. Die ochtend voeren ze uit, op zoek naar de Zilveren Glinstervissen. Dat zijn de mooiste vissen van de zee. Ze glinsteren als muntjes, en ze komen maar heel zelden boven. De raampjes gloeiden zachtjes geel. Kapitein Toon stond aan het roer en neuriede tevreden. “Zijn we er bijna?” krijste Gijs. “Ik heb honger! Ik wil frietjes!” “Op zee zijn er geen frietjes, Gijs,” lachte Toon. “Alleen vis.”

Maar toen gebeurde er iets vreemds. De liedjes van de zee werden stiller. En stiller. Tot het helemaal stil was. [stilte] Eén voor één doofden de raampjes. Grijs. Grijs. Grijs. Tot alle vierenzestig raampjes donker waren. “Oei,” fluisterde Kapitein Toon. “De zee zingt niet meer.” Hij pakte zijn verrekijker en tuurde over het water. Niets. Het water was zo glad als een spiegel. Geen vis te zien. Toen gooide hij zijn mooiste aas uit: een zilveren lepeltje dat glinsterde in het water. Hij wachtte. En wachtte. Niets. “Laat mij maar!” riep Gijs. Hij vloog boven het water en krijste zo hard hij kon. [KRAAA! KRAAA!] “HALLO, VISSEN! WAAR ZIJN JULLIE?” Het bleef stil. Gijs landde beteuterd op de reling. “Ze zijn vast frietjes gaan eten,” mompelde hij.

Kapitein Toon leunde tegen de reling. Hij dacht aan zijn papa. Die was ook visser geweest, op een kleine houten boot. En als het stormde, of als hij bang was, dan zong zijn papa altijd hetzelfde liedje. Toon voelde zich net zo grijs als zijn raampjes. “Als de zee niet meer zingt,” zei hij zacht, “dan moeten wij misschien maar voor haar zingen.” Hij schraapte zijn keel. En hij begon het oude liedje te neuriën dat zijn papa hem lang geleden had geleerd. Hij tikte het ritme op de houten reling. [tik… tik… tik] “Golfje op, golfje neer, zing maar mee, dan zingt de zee weer.” Eerst gebeurde er niets. Maar Kapitein Toon zong verder. “Golfje op, golfje neer, zing maar mee, dan zingt de zee weer.”

En toen… begon één raampje te gloeien. Diepblauw. En nog één. En nog één. Gijs zong ook mee. Een beetje vals. Héél vals eigenlijk. Maar dat gaf niet. “Golfje op, golfje neer, zing maar mee, dan zingt de zee weer.” Tien raampjes. Twintig raampjes. Alle vierenzestig raampjes gloeiden en pulseerden op het ritme van het lied. De Groene Zeester zong mee.

En toen klonk er iets uit de diepte. Een zacht, verlegen geluid. Vlak naast de boot kwam een kop boven water. Een walvisje. Een heel jong walvisje, met grote, verdrietige ogen.

“Ik was mijn liedje kwijt,” zei het walvisje zacht. “En toen ik niet meer zong, werd de hele zee stil. Iedereen luisterde of ik het terugvond.”

“Hoe ben je het dan kwijtgeraakt?” vroeg Kapitein Toon zacht. “Ik was verdwaald,” zei het walvisje. “Ik zocht mijn mama. En hoe langer ik zocht, hoe banger ik werd. En toen was mijn liedje ineens weg.”

Gijs keek het walvisje aan. Voor één keer zei hij niets over frietjes. “En nu?” vroeg Kapitein Toon.

Het walvisje glimlachte. “Nu weet ik het weer. Dankzij jouw liedje.” En het walvisje zong. [oeoeoe] Eerst zacht, dan luider. De krabben zongen mee. De kwallen zongen mee. En uit de diepte kwam een wolk van zilver aangezwommen: de Glinstervissen. Ze dansten rond de boot als duizend kleine muntjes.

En in de verte, heel diep en heel warm, antwoordde een grote stem. Het walvisje sprong op van blijdschap. “Mama!” De zee zong weer.

Die avond voer Kapitein Toon langzaam naar huis. De vierenzestig raampjes gloeiden warm en geel. Het walvisje zwom nog een heel eind mee, en neuriede zachtjes het lied van Toon. En Gijs? Die heeft nooit zijn frietjes gekregen. Maar hij zingt nu elke avond op de mast. Héél vals. En de zee? Die vindt het prachtig.

Dat was het weer voor vandaag! Slaap zacht, en tot snel bij een nieuw verhaal van Petra vertelt!