Mara & Ravi #2: De bevroren tijd

Het is stil. Té stil. 🕰️ Middenin de nacht wordt Mara wakker in een wereld die bevroren lijkt. De tijd staat stil! Kunnen Mara en Ravi de klok weer laten draaien?

Overdag is Mara een gewoon meisje. Maar als de zon ondergaat, verandert er iets. Niemand kent haar geheim… behalve Ravi. En samen beschermen ze de nacht.

Het stilste uur Het is midden in de nacht. Mara wordt wakker met een vreemd gevoel. Het is stil. Té stil. Normaal hoort ze het zachte tikken van de klok op de gang. Tik… tak… tik… tak… Maar nu? Niets. Ze kijkt naar Bliksem. Haar hond staat midden in de kamer, met één poot omhoog. Hij beweegt niet. Hij knippert niet eens met zijn ogen. Hij lijkt wel… bevroren. "Bliksem?" fluistert Mara. Geen reactie. Mara springt uit bed. Ze rent naar het raam en hapt naar adem. Buiten zweeft een uil in de lucht, roerloos boven de straat. Een regendruppel hangt stil, vlak voor het glas, zonder te vallen. De tijd staat stil. "Ik kan je hier niet zo laten staan, vriend," fluistert Mara tegen Bliksem. Ze pakt haar grote rugzak en tilt de stijve hond er voorzichtig in. Hij is zwaar, maar het lukt.

De Torenkamer Mara weet meteen wie ze moet zoeken. Ze grijpt haar skateboard en glipt naar buiten. De wereld ziet eruit als een foto. Mensen op straat staan stil als standbeelden. Bij de oude kerktoren ziet ze een bekend figuur. Ravi staat naar de grote klok te turen. Hij draagt een rugzak vol vreemde instrumenten. "Ravi!" roept Mara. "Wat is er aan de hand?" Ravi draait zich om. Gelukkig, hij beweegt wel!

"Mara, goed dat je er bent. Maar… waarom heb je een honden-standbeeld in je tas?" Mara wijst naar haar rugzak. "Bliksem is bevroren. Ik kon hem niet alleen laten." "Oh, dat los ik wel op," zegt Ravi. Hij haalt een klein, goudkleurig zakje tevoorschijn en blaast wat gouden stof in de neus van de hond. Hatsjoe! Bliksem niest hard, schudt zijn kop en begint meteen vrolijk te kwispelen. Hij is weer erbij! "Mooi," zegt Ravi.

"Kijk nu naar de grote wijzers. Ze zitten vast." Mara kijkt omhoog. De grote wijzer van de klok trilt een beetje, alsof hij wel wil bewegen, maar iets hem tegenhoudt. "Wie doet dit?" vraagt Mara. "De Tik-Takkers," zegt Ravi serieus. "Kleine wezentjes die dol zijn op seconden en minuten. Ze snoepen van de tijd. Maar als ze te veel eten, stopt de tijd voor altijd. Dan wordt het nooit meer ochtend." Mara balt haar vuisten. "Niet als wij er zijn. Hoe komen we boven?"

Een kleverige klim Ravi haalt een potje uit zijn tas met paarse smurrie. "Spinnen-Gel," grijnst hij. "Smeer dit onder je schoenen en op je handen. Dan kun je tegen muren oplopen." Mara doet wat hij zegt. Omdat Bliksem niet tegen muren kan lopen, tilt ze hem terug in haar rugzak. Het voelt glibberig, maar zodra ze de muur van de toren aanraakt, blijven haar handen plakken. Als twee spinnen klimmen ze recht omhoog tegen de stenen torenmuur. Boven in de klokkentoren is het donker. Overal zien ze enorme tandwielen. En daar zien ze ze: de Tik-Takkers. Het zijn kleine, paarse wezentjes met bolle ogen en lange kleverige tongen. Ze hangen aan de tandwielen en likken aan het koper. Overal zit paars slijm dat de klok blokkeert. "Hé daar!" roept Mara. "De eettijd is voorbij!"

De race tegen de klok De Tik-Takkers kijken op en sissen. Sssssst! Eén van hen spuugt een klodder paars slijm naar Mara. Ze duikt net op tijd weg. "Ze zijn met te veel!" roept Ravi, terwijl hij probeert de wezentjes weg te jagen met een zaklamp. Mara kijkt naar het grootste tandwiel. Het zit muurvast door het slijm. "Ravi! We moeten het wiel laten draaien! Als de klok weer tikt, schrikken ze weg!" "Ik houd ze bezig!" roept Ravi. Hij gooit een handvol zand uit zijn zak. "Slaapzand!" De Tik-Takkers die geraakt worden, vallen direct gapend in slaap. Maar er zijn er nog steeds heel veel wakker.

Mara zet Bliksem op de grond. "Bliksem, blaffen! Zo hard als je kan!" WOEF! WOEF! Het geluid weerkaatst keihard in de kleine torenkamer. De Tik-Takkers houden hun handen voor hun oren en krimpen in elkaar. Dit is Mara’s kans. Ze zet haar skateboard tegen het grote tandwiel als een hefboom. Ze duwt met al haar kracht. "Kom op…" kreunt ze. Haar spieren trillen. "Toe nou…" Het wiel beweegt een millimeter. Het slijm kraakt. Ravi komt haar helpen en duwt mee. "Eén… twee… drie!" Tik… Tak…

Met een luid KLANG-geluid schiet het tandwiel los. De grote wijzer buiten verspringt. TIK. De toren trilt. TAK. Het geluid van de klok is oorverdovend voor de kleine wezentjes. Krijsend laten de Tik-Takkers zich vallen en verdwijnen in de kieren van de vloer. Het paarse slijm verdampt alsof het er nooit is geweest. Mara en Ravi zakken hijgend tegen de muur. Buiten begint de regendruppel weer te vallen. De uil vliegt verder. De wereld wordt wakker.

Terug naar bed Even later staan ze weer op straat. De klok slaat drie uur 's nachts. "Dat was op het nippertje," zegt Ravi, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegt. "Maar we hebben het gehaald," lacht Mara. Ze aait Bliksem over zijn kop. "En Bliksem was de luidste held van allemaal." Ravi pakt zijn fiets. "Tot de volgende keer, Mara. De nacht is nog lang niet veilig." Mara knipoogt. "Laat ze maar komen." Ze stapt op haar skateboard en rolt zachtjes naar huis, terug naar haar warme bed, alsof er niets gebeurd is.