Nootje en de Grote Notenroof

Geen zin om zelf noten te zoeken? Nootje, de meest luie eekhoorn van het bos, steelt ze gewoon bij de buren! Maar pas op: zijn diefstalavonturen gaan niet altijd zoals gepland. Van een boerende roof bij Opa Muis tot een kietelende misstap bij de Hazelmuisjes – Nootje beleeft de wildste avonturen. Zal hij ooit leren zijn eigen kostje bij elkaar te scharrelen, of blijft hij de 'Notenroof' perfectioneren? Luister naar 'Nootje en de Grote Notenroof' en ontdek het zelf!

In het midden van een groot bos woonde een kleine eekhoorn. Hij heette Nootje. Nootje had zijn naam niet gestolen. Hij hield van nootjes. Hazelnoten, walnoten, eikels — het maakte hem allemaal niet uit. Als het kraakte tussen zijn tanden, was hij gelukkig. Maar Nootje had één probleem: hij was lui… Hij lag liever te rusten op een tak, of ging spelen met zijn vrienden… In plaats van zelf noten te zoeken, stal hij ze bij de buren. Sluipen, graaien, rennen. Dat was zijn tactiek. Maar soms… gaat dat al eens fout. Op een ochtend sloop hij naar het holletje van opa Muis, diep onder de wortels van een beuk. Opa Muis stond bekend om zijn perfect gerangschikte notenvoorraad — links de hazelnoten, rechts de eikels, en in het midden een streng briefje: "Afblijven, of ik bijt." Nootje sloop naar binnen, pakte zoveel nootjes als hij kon dragen. Maar dan (grommel grommel). Ojee… Hij had zo’n honger…

Eén nootje dacht hij. En hij at het nootje snel op. Dat was dom. Want omdat hij zo haastig at, moest hij een boer laten. Hij probeerde het nog tegen te houden, maar dan (BOOOOEEEER)

En wat voor een boer was dat?! Het klonk alsof er een eland in een hoorn blies. Opa Muis schrok wakker, zijn snor trillend van woede. “Wie is daar?! Mijn noten! Mijn mooie no—” Maar Nootje was al weg. De boer galmde nog na tussen de wortels. En in zijn haast duwde hij per ongeluk de mooie stapel van Opa Muis omver. Takkke takke takke tak… Daar lagen al zijn noten door elkaar. Tot op de dag van vandaag zeggen alle dieren dat ze de Muis nog nooit zo hard hebben horen vloeken. De dag erna ging Nootje op rooftocht bij de familie Hazelmuis. Zeven kleine muisjes sliepen boven hun wintervoorraad in een boomholte. Nootje hing zich lenig aan een tak, wiebelde naar binnen en… kriebelde met zijn pluimstaart recht op de neus van mama Hazelmuis. “Hatsjie!” niesde ze luid. Alle muisjes schrokken wakker. “Mama, wat is dat” piepte een muisje “Is er een monster?” piepte het jongste muisje. “Ohnee! Een monster!” gilde zijn zus. Nootje holde snel weg met drie nootjes in zijn bek. Hij struikelde, viel, rolde de boom uit, en verloor in zijn val twee van de drie nootjes. “Pff,” zuchtte hij. “Eentje is beter dan niks.” Op dag drie was het de beurt aan de familie Snob, een paar deftige gaaien die hun eikels rangschikten op glans en grootte. Nootje vond hun nest op een hoge tak. Hij sloop dichterbij, griste een eikel mee en… liet bij het wegspringen een luid scheetje. Het klonk als een piepend bladblazer. “Wat een onbeschofte geur!” riep meneer Snob verontwaardigd. “Jongens,” siste mevrouw Snob, “er is hier duidelijk een cultuurprobleem.” Maar gelukkig begonnen de gaaien zo te kibbelen dat ze de kleine eekhoorn niet eens opmerkten. Op dag vier besloot Nootje het anders aan te pakken. Hij zou niets stelen. Hij zou wachten. Geduldig. Stil. Hij ging op zijn kontje zitten en keek naar een hoopje kastanjes dat een das — eh… een egel? Nee — dat een ander dier had laten liggen. Maar na twee minuten wachten kon hij het niet meer houden. Hij rende erop af, gleed uit op een schil, belandde in een modderplas, en ging met een plof op zijn rug. Een merel begon te lachen. Hard. En toen… begon Nootje ook te lachen. “Misschien,” zei hij hijgend, “misschien moet ik morgen gewoon zelf eens nootjes gaan zoeken. Voor de afwisseling.” Maar de volgende ochtend… zat hij alweer bij opa Muis voor de deur. Met een zonnebril op. En een nieuw sluw plan… Als dat maar goed af loopt…