Simon en de grote Sokkenuitdaging

De sokken van Simon zijn plotseling verdwenen! Ze zijn op hun kousenvoetjes weggeslopen en hebben zich verstopt in huis. Kan Simon zijn sokken terug vinden voor mama en papa wakker worden?

Er was eens een jongetje, Simon, dat altijd vrolijk door het huis sprong. Niet op zijn pantoffels, niet op zijn schoenen... maar het liefst van al, enkel op zijn sokken! Hij noemde ze zijn “springvoetjes”. Maar op een koude winterochtend, toen Simon zijn sokkenlade open trok, bleef het stil. Geen gestreepte, geen gevlekte, geen fluffy sok te zien. De la was leeg. Helemaal leeg.

Simon krabde aan zijn hoofd. Hij keek in de wasmand — alleen een oude T-shirt. Hij dook onder zijn bed — enkel wat stofbollen en een verdwaald autootje. Hij keek zelfs in de badkamer, in het wasrek, achter de wc… Niets. Net toen hij moedeloos op zijn bed ging zitten, zag hij iets geks. Op zijn bureau lag een briefje met krullige, wiebelige letters: “Wil je je sokken terug? Los dan onze uitdagingen op! Groetjes, De Sokkenbende.” “Wat een stiekemerds!” riep Simon.

Simon sprong uit bed. Hij moest en zou zijn sokken terug vinden. Liefst van al.. voor mama er erg in had. “Wacht maar! Ik kom eraan sokkenbende!” riep hij. In de woonkamer vond hij de eerste uitdaging. Op de salontafel lag een kaartje met roze glitterletters op:

“Ik ben groot, zacht en vierkant. Je zit op mij als je tv kijkt. Wat ben ik?”

Simon fronste. “Hmm…” Weet jij het? Ik ook niet meteen… Maar Simon wel! “De bank natuurlijk!” riep hij uit. Hij dook tussen de kussens en ja hoor, daar lag een sok met rode stippen. Zijn lievelingssok! Verder naar de gang. Op de spiegel kleefde een tweede kaartje, met een tekening van een voetje erop:

“Ik heb treden, je loopt op en neer. Ik breng je naar boven of beneden. Wat ben ik?” “Makkie. De trap!” Hij rende naar de trap, sprong twee treden tegelijk, en vond op de vijfde trede een sok met groene strepen. Plots hoorde hij een vreemd geluid in de tuin: Simon liep naar buiten. Op het tuinhuisje wapperde een briefje:

“Ik heb vleugels, ik kwak soms, en ik zwem graag in de vijver. Wie ben ik?”

“Een eend natuurlijk!” Simon keek zenuwachtig naar de vijver. Hopelijk lag er geen sok in het water... Maar gelukkig maar... Daar, tussen de grassprietjes naast het water, lag een rode sok met blauwe stippen. En een paar eendenkeutels. Bah. Maar.. het was al bijna licht buiten. Hij hoorde de wekker van papa en mama al. En wat moest hij hen dan vertellen?

Plots hoorde hij gekraak op de zoldertrap. Hij klom naar boven, en op een oude doos met kerstballen lag het laatste briefje:

“Wij zijn graag samen, we houden van warm en zacht. Zoek ons waar je slaapt in de nacht.” Simon wist het meteen. “Mijn bed natuurlijk!” Hij liep snel naar zijn kamer, trok het dekbed opzij en… daar lagen ze. Al zijn sokken, netjes op een rijtje. De hele sokkenbende. “Jullie zijn echte boefjes! Mij zo naar jullie laten zoeken…" riep Simon. "Maar zonder jullie? Is het toch maar saai hoor.”

Vanaf die dag maakte Simon er elke ochtend een spelletje van. Soms verstopten de sokken zich onder de trap, soms in de koelkast (dat was een koude verrassing!), en soms zelfs in mama’s handtas. Maar één ding was zeker: Simon en zijn sokkenbende hadden dolle pret samen!